နဂါးေငြ႔တန္းနဲ႔ ပစ္တဲ့ျမား

ခင္ေလး၏ ေဒါသသံ ခပ္ပါးပါးျဖင့္ ေျပာေသာ စကားေၾကာ
င ့္"ဟုတ္ကဲ႔" ဟုဆုိကာ
မ်က္လႊာခ်ျပီး ေခါင္းငုံ႔ထားလုိက္ပါေတာ့၏။
ဒါေပမယ့္ ပါးစပ္ကေတာ့
"က်ေနာ္ မျငင္းေတာ့ပါဘူး ခင္ေလး။ ခင္ေလးလွတာ
က်ေနာ့္အတြက္ အမွန္တရားပါ။ ခင္ေလးေျပာသလုိပဲ
အမွန္တရားကုိ သိသြားတဲ႔သူေတြက မျငင္းေတာ့ဘူးတဲ႔။
ခင္ေလးဟာ အလွတရားတစ္ခုဆုိတာ က်ေနာ္သိသြားတဲ႔
အမွန္တရားျဖစ္လုိ႔ မျငင္းေတာ့ပါဘူး"ဟု
တည္ျငိမ္စြာ ေျပာေနမိလုိက္၏။
က်ေနာ့္စကားအဆုံးတြင္ အေျခအေန ရုတ္တရက္ေျပာင္း
လဲသြား၏။ ခင္ေလး ေဒါသထြက္ေနတဲ႔ပုံပဲ။ က်ေနုာ့္ကုိ
"ရွင္ ရွင္က သူခုိးပဲ ။က်မစာအုပ္ကုိခုိးဖတ္တယ္"
"ဗ်ာ က်ေနာ္ခုိးမဖတ္ပါဘူး ခုံေပၚေတြ႔လုိ႔"
"ေတြ႔လဲ ဖတ္စရာမလုိဘူး ဒါက်မကုိယ္ပုိင္စာအုပ္
အေဖေတာင္ က်မဆီက ခြင့္ေတာင္းျပီးမွ ဖတ္တာရွင့္"
ေဒါသမ်က္ဝန္းမ်ားျဖင့္ က်ေနာ့္ကုိ
လွန္ျကည့္ကာ ေျပာေနေသာ ခင္ေလးအမူအရာေျကာင့္္
"က်ေနာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ မရည္ရြယ္ပါဘူး"
"ရွင္ေတာ္ေတာ္ စည္းကမ္းမဲ႔တဲ႔သူ။ က်မ လ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္ေတြ
ရွင္သိသြားျပီေပါ့"
" မသိပါဘူး က်ေနာ္ ဟုိလွန္ဒီလွန္ဖတ္ရုံေလးပါ"
"တကယ္ေနာ္! က်မရွင့္အေျကာင္း ေရးထားတာေကာ
ဖတ္လုိက္ရလား"
က်ေနာ္ေပ်ာ္သြားသည္။ က်ေနာ့္အေျကာင္းတဲ႔
"တကယ္လား ခင္ေလး"
"ဟုတ္တယ္ စာအုပ္တဝက္ေလာက္မွာ"
"ဗ်ာ အဲဒီ႔ထိမေရာက္လုိက္ဖူး"
က်ေနာ့္အေျဖျပီးေတာ့ ခင္ေလးျပန္ျပဳံးလာသည္။
"က်မယုံလုိက္ျပီ။ရွင္ တကယ္အကုန္မဖတ္ဖူးပဲ"
ေအာ္ အဟုတ္မွတ္လုိ႔ ငါ့ကုိ စစ္ေက်ာေရးလုပ္တ
ာကုိးဟုေတြးျပီး
"ဟုတ္ဟုတ္ ေနာက္မျဖစ္ရပါဘူး ဆရာမ"
က်မ သူ႔ကုိ အကဲခတ္ျကည့္သည္။ ျပသနာရွိမယ့္
လူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ႏုိင္ေပ။က်မကုိ
အႏၱရာယ္ေပးေလာက္မယ့္ပုံလဲ မေပါက္ေပ။ျပီးေတာ့
သူသည္ က်မကုိ အနဲငယ္ေပ်ာ္ရြင္ေစသည္။ သူစိမ္းေယ
ာက္က်ားေလးေရွ႕တြင္ က်မမရယ္ဖူး။ သူေျကာင့္ ရယ္ခဲ႔ရ၏။
ခက္သည္က သူ က်မအနား ကပ္လာလွ်င္ တစ္ခုခု
ခံစားရျခင္းျဖစ္၏။
ဒါေလာက္နဲ႔ေတာ့ သူ႔အေပၚက်မ မမုန္းသင့္ဟု ထင္မိသည္။
က်မတစ္ခုခု ေၾကာက္လန္႔ေနေသာေၾကာင့္ သူ႔ကုိ
အတင္းဖယ္ထုတ္ေနသည့္ ပုံစံမ်ဳိးေပါက္ေန၏။ ဒါ့ေၾကာင့္
"ကုိလူစိမ္း ရွင္နဲ႔က်မ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ျကရေအာင္"
ခင္ေလးစကားေျကာင့္ က်ေနာ္ေပ်ာ္သြား၏။
"ဟုတ္ ဟုတ္ ေကာင္းပါတယ္"
က်ေနာ္အေျဖစကားေျကာင့္ ခင္ေလးသည္ျပဳံးေန၏။ ျပီးမွ
"လူေတြ တစ္ခုခုကုိ ျပဳမႈတုိင္း သူတုိ႔မွန္မွန္း
ေသခ်ာေနလုိ႔ ျပဳမႈလုိက္ျကတာလား။"
ခင္ေလးက က်ေနာ့္ကုိ မျကည့္ပဲ အေဝးကုိေငး၍ေျပာ၏။
ထုိ႔ေျကာင့္
"က်ေနာ့္ကုိေမးေနတာလား"
"ဟုတ္တယ္ ရွင္ကေလ အဲဒါေျကာင့္ က်မေဒါသျဖစ္တာ
ရွင္နဲ႔က်မ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတာေလ"
"ေအာ္ !မွန္မယ္ထင္လုိ႔လုပ္တာေပါ့ "
"ဒါေပမယ့္ မွန္မွန္းေသခ်ာမသိပါဘူး မွန္ဖုိ႔ျဖစ္ႏုိ
င္ေျခမ်ားမယ္ထင္လုိ႔ပါ"
"မဟုတ္ဘူးေလ ခင္ေလး။ ဥပမာ ၁နဲ႔၁ေပါင္း
၂ျဖစ္တယ္ေလ ၂လုိ႔ေျဖတာ ေသခ်ာသိလုိ႔ေပါ့"
"ဟာ ရွင္ကလဲ အဲ႔လုိ ျပ႒ာန္းျပီးသားေတြ
ထမင္းစားေရေသာက္ေတ ြေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ဥပမာ
အခ်စ္တုိ႔ ။အလုပ္အကုိင္ေရႊးခ်ယ္တာတုိ႔။ဆုံ
းျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခုခ်တာတုိ႔ အဲ႔ဒါမ်ဳိးေတြေပါ့"
"အဲ့ဒါေတာ့ မသိဘူူး"
"ရွင္ ဘာမွသိမွာ မဟုတ္ဘူး"
"တစ္ခုေတာ့ က်ိန္းေသသိတယ္ ခင္ေလး"
ထုိအခါ ခင္ေလးက က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာကုိေသခ်ာျကည့္ျပီး
"ဒါဆုိေျပာေလ ေသခ်ာတာတစ္ခုကုိ"
"က်ေနာ္ ခင္ေလးကုိ ခ်စ္တာ"ဟုဆုိေသာစကားသည္
စိတ္ထဲမွေျပာလုိက္ျခင္းသာ ျဖစ္၏။ တကယ္ေတာ့ မေျပာရဲ။
ထုိ႔ေျကာင့္
"တစ္ေန႔ေသရမွာေလ"
ေျပာလိုက္တဲ႔ စကားက စိတ္ထဲရွိတာနဲ႔တျခားစီ။
ကဗ်ာမဆန္လုိက္ေလျခင္း…။
"အဲဒါ ရွင္ေျပာမွလား ။ဒါေတာင္ ဘယ္ေန႔ေသမလဲေသခ်
ာမသိပါဘူး"
"အဲဒါလည္းဟုတ္သားပဲ"
"ရွင္ ဘယ္ေတာ့မွ မဆန္႔က်င္ဘူးေနာ္ ဟုိေျပာဒီေျပာနဲ႔
ေနာက္ဆုံး သူမ်ားေျပာသမ်ွ ရွင္ေခါင္းညိတ္ေ
နတာပဲ ေတြ႔တယ္"
"က်ေနာ္က ခင္ေလးတုိ႔ေလာက္မွ မသိတာ"
"ေျမာက္ေနျပန္ျပီ! အခုရွင့္ေျကာင့္ က်မတစ္ခုသေဘာေပါ
က္သြားျပန္ျပီ"
"ဘာကုိလဲ ခင္ေလး"
"အမွန္ကုိ သိတဲ႔သူေတြက မျငင္းသလုိ
ဘာမွမသိတဲ႔သူေတြကလဲ မျငင္းဘူး။ဟုိမေရာက္
ဒီမေရာက္သူေတြက သာျငင္း၏တဲ႔။ရွင္က
မသိတဲ႔သူေတြထဲပါတယ္ ခိခ္ခိခ္"ဟုေျပာရင္းရယ္ေလ၏။
သူမ ရယ္ေနတာျကည့္ရင္း က်ေနာ္ေပ်ာ္မိ၏။ဒီလုိသာ
သူမေပ်ာ္ရႊင္ေနမယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္ ဒီထက္ ႏုံပါရေစ။
"တကယ္ေတာ့ ရွင္သိလား"
"ဗ်ာ! ခင္ေလးဘာေျပာမွန္းမွမသိတာ"
"ဟုတ္သားးေစာန မွန္တာက်ိန္းေသသိလုိ႔ လုပ္တာလားဆ
ုိတာေျပာတာပါ"
"အင္း"
"တကယ္ေတာ့ လူေတြက က်ိန္းေသမသိဘူး။
အမွန္ကုိမသိဘူးေတာင္ေျပာရမယ္။ျဖ
စ္တန္ရာနဲ႔ ျဖစ္ႏုိင္ေျခမ်ားမယ္ထင္တာကုိ ေကာက္ခ်က္ခ်ျပီး
ျပဳမႈတတ္ၾကတာပဲရွိတာ
"အင္း"
"ငါလုပ္တာ မွန္မယ္ထင္လုိ႔ အထင္နဲ႔လုပ္လုိက္ျကတာ။
အမွန္မရွိဘူး အထင္နဲ႔ေပါ့။ဒါေျကာင့္ တစ္ခါတစ္ခါ
မွားသြားတယ္လုိ႔ ေနာင္တရတယ္လုိ႔ ျဖစ္ျကတာေပါ့။"
"ဟုတ္တယ္ေနာ္ ခင္ေလး"
"အင္း ဟုတ္ေနတာပဲ။ ခုက်မေျပာတာလဲ အထင္နဲ႔ပဲေလ
ခိခ္ခိခ္"
က်ေနာ္လဲ ေခါင္းကုတ္၍ အသာလုိက္ျပဳံးမိ၏။
"ဒါေပမယ့္ ခင္ေလး။ တကယ္ခ်စ္မိသြားတဲ႔
သူေတြမွာ ေနာင္တမရွိဘူး။ ဒါဆုိ အခ်စ္ကမွန္လုိ႔ေပါ့"
"အခ်စ္ကုိ က်မ မသိဘူး။ဒါေျကာင့္ မွတ္ခ်က္မေပးခ်င္ ဘူး။"
"ဒီလုိေလ ခင္ေလးရဲ႕။တကယ္ခ်စ္မိတဲ႔ သူေတြမွာ
ခ်စ္မိတာမွားျပီလုိ႔ဆုိတာမရွိဘူး။သူတုိ႔ အျမတ္အစြန္း
ရလဒ္ေတြျကည့္တာမဟုတ္လုိ႔ေလ။ ဒါေျကာင့္
အႏုိင္အရႈံးဆုိတာ တကယ့္အခ်စ္မွာမရွိဘူး။ခ်စ္ရရုံန
ဲ႔ေက်နပ္ေနျကတာ"
"ရွင္က အခ်စ္ကုိသိတယ္နဲ႔တူတယ္။ က်မကမသိဘူး။
ဆက္ေျပာျပေလ။ က်မလဲမွတ္ထားလုိ႔ရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္
အခ်စ္မွာ ရယူလုိမႈပါတယ္ဆုိတာေတာ့ က်မသိတယ္"
"အင္း ဘယ္သူမဆုိ ကုိယ္ခ်စ္တဲ႔သူကုိ လုိခ်င္တာေပါ့ခင
္ေလး…ရယ္။ ဒါေပမယ့္အဲဒီ႔လုိခ်င္မႈက
ဘဝကုိတူတူျဖတ္သန္းျခင္းပါ။ အရုပ္တစ္ရုပ္လုိ လုပ္ခ်င္ရာ
လုပ္ဖုိ႔ လုိခ်င္ျခင္းမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။တစ္ေ
ယာက္အနားတစ္ေယာက္ရွိေနရင္ ဒုကၡေတြေတာင္
ရယ္စရာျဖစ္သြားမ်ဳိးေပါ့။ တျခားတစ္ေယာက္ကုိယ့္အေ
ပၚဆုိးေနတဲ႔အခါ မုန္းမိေပမယ့္။ကုိယ္ခ်စ္တဲ႔သူကု
ိယ့္အေပၚမေကာင္းတဲ႔အခါ မမုန္းမိဘူး ဒါေပမယ့္
နာေတာ့နာက်ဥ္ရတာေပါ့။ သူ႔ကုိလဲ ဘာမွျပန္မလုပ္ရဲဘူး
ဒါေပမယ့္ အနဲအက်ဥ္း တုန္႔ျပန္မႈေတြေတာ့ရွိမွာေပါ့။ ခံစားခ်
က္အထူးျပဳ ျပ႒ာန္းျခင္းလုိ႔လဲဆုိရမယ္ ကုိယ္ခ်စ္တဲ႔
သူဂရုစုိက္တဲ႔အခါ ပုိေပ်ာ္မိတာမ်ဳိး။ကုိယ္ခ်စ္တဲ႔သူက
ကုိယ့္ထက္တျခားတစ္ေယာက္ ပုိဂရုစုိက္တဲ႔အခါ
မနာလုိျဖစ္တာ မေက်နပ္သလုိျဖစ္မိတာမ်ဳိး။တျခား
တစ္ေယာက္အျပစ္တင္တာထက္ ကုိခ်စ္တဲ႔သူအျပစ္တင္မွာ
ပုိေျကာက္မိတာမ်ဳိး။အခ်စ္ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္က်ယ္ျပန
္႔တယ္ ခင္ေလး…"
"ဟဟ! ရွင္က အခ်စ္ဆရာျကီးပဲ… ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာ
င္ ခ်စ္ဖူးလဲ"
"ဟာ မခ်စ္ဖူးပါဘူး။"
"မခ်စ္ဘူးပဲ ဘယ္လုိသိ"
"အဲ တစ္ေယာက္ေတာ့ ခ်စ္ဖူူးတယ္။"
"ဒါဆုိ ရွင့္ေကာင္မေလး လြမ္းေနမွာေပါ့"
"အဲ႔လုိလဲ မဟုတ္ဘူး။ခ်စ္သူေတြမဟုတ္ဘူး သူ႔ကုိ
က်ေနာ္ခ်စ္ေနတာေတာင္ သူမသိဘူး"
"ေအာ္ ရွင္က မေျပာဘူူးလား"
"!မေျပာရဲဘူး ခင္ေလး…။သူနဲ႔က်ေနာ္ေတြ႔တာ
သိပ္မျကာေသးဘူး။ျပီးေတာ့ သူကထက္ျမက္တာ္
က်ေနာ္က တုံးတယ္။ျပီးေတာ့ သူကအရမ္းလွတယ္
က်ေနာ့္ကုိ ျပန္ခ်စ္ႏုိင္ပါ့မလား"ဟု
ခင္ေလးကုိ ေသခ်ာျကည့္ျပီး ေျပာေနမိ၏။
ခင္ေလးကေတာ့ ရိပ္မိပုံမရ…
"ရွင္ကေလ က်မအခ်စ္ကုိေတာ့မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္
ထီမထုိးပဲ ထီမေပါက္ႏုိင္ဘူးဆုိတာေတာ့ သိတယ္။ရွင္
ခ်စ္တာမေျပာပဲ ရလဒ္တစ္ခုထြက္မလာႏုိင္ဘူး။ ဒါနဲ႔
က်မတစ္ခုသိခ်င္တာ တကယ္လုိ႔ သူက ရွင့္ကုိ မခ်စ္ဘူး
တျခားတစ္ေယာင္ကုိ ခ်စ္သြားမယ္ဆုိရင္ ဘယ္လုိေနမလဲ"
"ျပန္မခ်စ္လဲ အႏုိင္အရႈံးမတြက္တာမုိ႔ ေျကကြဲရုံေပါ့။ဒ
ါေပမယ့္ ခ်စ္တာကေတာ့ ခ်စ္ေနဦးမွာပဲေလ။
တျခားတစ္ေယာက္ဆီေရာက္သြားလဲ ခ်စ္မိေနဦးမယ္
ထင္တာပဲ"
"တကယ္လုိ႔ ရွင္တုိ႔၂ေယာက္ ခ်စ္ျပီးမွ ကြဲသြားရင္ေရာ"
"တေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ သတိရေနမယ္
လြမ္းေနျကမယ္။ ေပ်ာ္စရာတစ္ခ်ဳိ႕ရွိလာခဲ႔ရင္ေတာင္
၁၀၀%မခံစားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ လုံးဝမေပ်ာ္ေတာ့တာလဲျဖစ
္သြားႏုိင္တယ္"
"ဟာ အခ်စ္ကေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္ ေတာ္ေသးတယ္
က်မ ဘယ္သူ႔မွ မခ်စ္ဖူးလုိ႔"
"အဲ႔လုိလဲမဟုတ္ေသးဘူးေလ။ ကုိခ်စ္တဲ႔သူနဲ႔ရွိေနရရင္
ဒုကၡေတြေတာင္ ေပ်ာ္စရာျဖစ္သြားျပန္ေရာ"
" ဒါေပမယ့္ ကုိလူစိမ္း က်မက
တကယ္ေတာ့ ေျကာက္တတ္တယ္။ စမ္းျကည့္လုိ႔မရတဲ႔
ခံစားခ်က္တခ်ဳိ႕ အနာတရျဖစ္သြားရင္ ေဆးထည့္ဖုိ႔
မလြယ္ဘူး။ဒါေျကာင့္ မခ်စ္တာပုိေကာင္းတယ္။ က်မဘဝမွာ
က်မ အေဖအေမကုိပဲ ခ်စ္ေတာ့မယ္"
"ဒါလဲေကာင္းပါတယ္ ခင္ေလး"
"အင္းးရွင့္ကုိ အျကံေပးရဦးမယ္။ ရွင့္တုိင္းျပည္ျပန္ရင္
ရွင္ခ်စ္တဲ႔သူကုိ ဖြင့္ေျပာသင့္တယ္"
က်ေနာ္တိတ္ဆိတ္ေနလုိက္တယ္။ ခင္ေလးမွာ
တကယ္အခ်စ္မရွိဘူးလား။ ဒါေျကာင့္
"ခင္ေလး…တကယ္ဘယ္သူ႔ကုိမွ မခ်စ္ေတာ့ဘူူးလား"
"အင္းးယုန္ေလးေတြ
ေခြးေလးေတြ ေျကာင္ေလးေတြေတာ့ခ်စ္တယ္။ ဒါေတာင္
သူတုိ႔ေသသြားရင္ က်မအရမ္းဝမ္းနည္းရတယ္။ သူစိမ္းလူ
သားတစ္ေယာက္ကုိ ခ်စ္မိလုိ႔ ေဝးကြာသြားရင္
ပုိဆိုးမယ္ထင္တယ္။က်မ ခံစားႏုိင္မယ္မထင္ဘူး။ ဒါေျကာင့္
ဘယ္သူ႔ကုိ မခ်စ္မိေအာင္ေနတယ္။ ရွင္လဲ တတ္ႏုိင္ရင္
က်မလုိေန။ မေနႏုိင္ရင္ ရေအာင္ျကုိးစား"
တကယ့္ဆန္႔က်င္ဘက္ႏွစ္ခုပါလား။ ခင္ေလးက သူ႔ကုိယ္သူ
မခ်စ္မိေအာင္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကုိ ျကုိးစားတဲ႔။
ရယ္စရာပဲ…။
"ဒါနဲ႔ ခင္ေလး အိမ္ေထာင္မျပဳေတာ့ဘူးလား"
"မျပဳေတာ့ဘူး ဘာလုပ္မွာလဲ က်မတစ္ေယာက္တည္းလဲ
အစဥ္ေျပေနတာပဲ…"
"စိတ္မာသားပဲ ခင္ေလးက"
"မမာပါဘူး က်မအတြင္းစိတ္က အရမ္းေပ်ာ့တာ။ ဒါေျကာင့္
မလုိအပ္ဖူးထင္တဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြကုိ က်မလက္မခံဘူး။
လက္ခံလုိက္လုိ႔ ေမ်ွာ္လင့္ထားသလိုမျဖစ္ရင္ က်မ…
ဝမ္းနည္းရမွာေၾကာက္တယ္"
"ဒါေပမယ့္ ခင္ေလးကုိ အရမ္းခ်စ္တဲ႔သူတ
စ္ေယာက္ဆုိရင္ေကာ ခင္ေလးလက္ခံမွာလား"
"သူခ်စ္တာေလ သူခ်စ္တုိင္းက်မက လက္ခံရမလား
က်မခ်စ္ရင္ေတာ့…ဒါလဲမျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး က်မက
မခ်စ္တတ္ေအာင္ေနတာ"
"ေအာ္! အဲဒါလဲေကာင္းပါတယ္ ခင္ေလးရာ"
က်မ သူနဲ႔စကားေျပာေနရတာကုိ ေက်နပ္မိသလုိေတာ
့ရွိသည္။ဒါကလဲ သူ က်မကုိမဆန္႔က်င့္လုိ႔ျဖစ္မည္။သူ
ေျပာတဲ႔ အခ်စ္ဆုိတာကုိ က်မေျကာက္သည္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
သူနဲ႔စကားေျပာရတာ အပ်င္းေတာ့ေျပပါသည္။အခုလဲ
သူက်မကုိ သတိေမ့ေနတဲ႔
သူတစ္ေယာက္လုိ ျကည့္ေနျပန္ျပီ။သူ က်မကုိ
အဲလုိျကည့္လွ်င္ က်မစိတ္ထဲ ေက်နပ္သလုိလုိ
မေက်နပ္သလုိလုိ ျဖစ္မိ၏။
"ရွင္ ဘာေတြေတြးေနတာလဲ"
"ဘာမွမေတြးပါဘူး"
"က်မကုိ ျကည့္ျပီးသတိေမ့ေနလားလို႔။ က်မဆီမွာ
ဘာထူူးျခားတာရွိေနလုိ႔လုိလဲ အဲ႔ေလာက္ေငးေနရေ
အာင္"
"မဟုတ္ပါဘူး ကၽေနာ္ black
boxထဲ ေရာက္ေရာက္သြားတာျဖစ္မယ္"
"ခိခ္ခိခ္ ရွင္တုိ႔ေယာက္က်ားေတြ black boxပါတာကုိ
ဂုဏ္ယူသလုိပဲေနာ္"
"အဲလုိလဲ မဟုတ္ပါဘူး။တခါတခါ ဘာမွမေတြးဘူး
ငူတူတူျဖစ္ေနတာ blak boxေျကာင့္ပါ ခင္ေလးကုိ
သေဘာတမ်ဳိး နဲ႔ျကည့္တယ္ထင္မွာစုိးလုိ႔"
"မထင္ပါဘူးး ျကည့္တာေတာ့ စကားေျပာရင္
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ျကည့္ရမွာေပါ့ ဒါေပမယ့္
သတိလက္လြတ္ေငးေနတဲ႔ ပုံစံမ်ဳိးကုိ မျကုိက္တာ"
"black boxေျကာင့္ပါဆုိ "
"အင္းေပါ့ အေဖက အေမ့ကုိ အေျကာင္းျပခ်က္ေပးသလုိပဲ
ရွင္ေပးမွာေပါ့။အေမက တစ္ခါတစ္ခါ အေဖအဲ႔လုိျဖစ္ေန
ရင္ ေမးတယ္။ ဘယ္သူ႔အေျကာင္းေတြးေနလဲတဲ႔ အေဖက
မဟုတ္ဘူးတဲ႔ ဘာမွမေတြးဘူးေျဖတယ္။ အေမက အဲ႔ဒါကုိ
နားမလည္ႏုိင္ဘူး။ အေဖကေျပာတယ္ မင္းတုိ႔မိန္းမေတြမွာ
black boxမွမပါတာတဲ႔။"
"အင္းး"
"က်မအထင္ေတာ့ ရွင္တုိ႔ေယာက္က်ားေတြ blak
boxေရာတကယ္ပါရဲ႕လား။"
"ဒါေတာ့မသိဘူးေလ။ ပညာရွင္ေတြေျပာ
တာပဲ ေယာက္က်ားဦးေႏွာက္မွာ ဘာမွမထည့္ထားတဲ႔
အခန္းလြတ္တစ္ခန္းပါတယ္တဲ႔။ အခန္းငယ္ေလးေတြအမ်ားျ
ကီးထဲကေပါ့။ မိန္းမေတြဦးေႏွာက္က အခန္းမဖြဲ႕တတ္ဖူ
းတဲ႔ ျပန္႔က်ဲေနတာတဲ႔ ဒါေျကာင့္ အခ်စ္ဆုိ အခ်စ္ျကီးပဲမျမင
္တတ္ဘူး က်န္တာေတြပါ ထည့္စဥ္းစားတယ္တဲ႔။ျပီးေတာ့
နာက်ဥ္းျပီဆုိလဲ က်န္တဲ႔ ဟာေတြပါ ပတ္ရမ္းတာတဲ႔။ေယ
ာက္က်ားေတြက အခန္းခြဲထားေတာ့ အခ်စ္ဆုိ
အခ်စ္ပဲတည့္တည့္ျမင္တယ္ဗ်"
"အမေလး သိပ္ဂုဏ္မယူပါနဲ႔။ blak boxက ရွင္တုိ႔
တမင္အေျကာင္းျပတာပဲ။ ဘာမွအေရမရ အဖတ္မရ
ဘာလုိ႔ အဲဒီ႔ထဲ ဝင္ပုန္းျကလဲ။ က်မတုိ႔မိန္းမေတြကေတာ့
အဲ႔လုိမေနႏုိင္ပါ စိုးရိမ္တယ္ ပူပန္တယ္
ဘာမွမေတြးပဲမေနဘူး မိသားစု လူမႈေရး ပတ္ဝန္းက်င္
အကုန္ေတြးေနတာရွင့္။ အလကား ရွင္တုိ႔လုိ ဘာမွမရွိတာနဲ႔
အခ်ိန္ကုန္မခံႏုိင္ဘူး"
"အဲဒါေျကာင့္ မိန္းမေတြ ပြစိပြစိႏုိင္တာ"
"ဘာ!!"
"ဟုတ္တယ္ေလ အစုံေတြးျပီး အစုံေလ်ွာက္ေျပာေနတာ။
ရန္ျဖစ္ရင္ေတာင္ ျဖစ္တဲ႔ဟာနဲ႔ မဆုိင္တာေတြကုိပါ
ထည့္ေျပာတတ္တာ။အဲ႔ဒါ အကန္႔မခြဲတတ္လုိ႔ေပါ့ "
"အံမယ္ ဘာလုိ႔မခြဲတတ္ရမွာလဲ ။ခြဲတတ္ပါ့။မခြဲ
တတ္ဘူူးဆုိလဲ အဲဒီ႔မခြဲတတ္တဲ႔ မိန္းမေတြထဲ က်မ မပါဘူး
"
"ဟုတ္ပါတယ္ ေဒၚခင္ေလးမပါပါဘူး"
"ဟြန္းး ရွင္က်ေတာ့ ဘာသိလုိ႔လဲ သူမ်ားေျပာတာ လုိက္ျပီး
အင္းအဲလုပ္ျပီးေတာ့ ခုမွဆရာလာ ထလုပ္ေနတယ္။က်မေ
လာက္ေတာင္သိလုိ႔လား"
က်ေနာ့္အား ခင္ေလးရန္ေတြ႔ပုံအားျပဳံးျကည့္က
ာ ေတြးမိ၏။ခုပဲ မဆုိင္တာေတြဆြဲထည့္ေနျပီ။ေအာ္
မိန္းမေတြ ဦးေႏွာက္မွာ တကယ္အကန္႔မပါတာပါလား။
ဒါေျကာင့္ တခ်ဳိ႕ေကာင္ေတြ မဆီမဆုိင္တာေတြကုိ
စြဲထည့္ရင္ မိန္းမစိတ္လုိ႔ေျပာျကတာကုိး။
"ရွင္ ဘာျပဳံးတာလဲ black boxထဲဝင္ေနတယ္လု
ိ႔ေတာ့မေျပာနဲ႔ေနာ္။အဲဒါ တမင္လူလည္က်ထားတာ
ရွင္တုိ႔ေယာက္က်ားေတြရဲ႕ အေျကာင္းျပခ်က္ေပးဖုိ႔
တမင္boxရွိတယ္လုပ္ထားတာ မဟုတ္လား"
"ဟဟ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေလ
ပညာရွင္ေတြေျပာတာပါဆုိ"
"မရယ္နဲ႔!!က်မက မိန္းခေလးေပမယ့္ ရွင့္ထက္ပုိေတာ္
တယ္ လက္ခံလုိက္"
"ဟုတ္ပါတယ္ က်ေနာ္မျငင္းပါဘူး"
"ဒါဆုိ ဘာလုိ႔ black boxပါတာကုိဂုဏ္ယူေနတာလဲ"
"မယူပါဘူးဗ်"
"အဲဒီ႔ပညာရွင္ေတြကုိ က်မသိပ္မေက်နပ္ဘူူး။"
"ဟဟ အခုပဲ ျကည့္ေလ ခင္ေလး အစုံလုိက္ေတြးေနတာ
က်ေနာ္ ညံတာေတြပါဆြဲထည့္ကုန္တယ္ အဲ႔ဒါ
အခန္းမဖြဲ႕တတ္လုိ႔ေပါ့ဗ်"
'ဟာ !"
ခင္ေလး သူ႔ဘာသူ ျပန္စဥ္းစားမိသြားတယ္တူ၏။ျပီးမွ
ရယ္လုိက္ျပီးးး
"ဟုတ္သားပဲ က်မ မဆုိင္တာေတြပါဆြဲထည့္ေနတာ"
က်ေနာ္လဲ ခင္ေလးကုိျကည့္ျပီး လုိက္ရယ္မိေတာ့၏။
"ဒါနဲ႔ ရွင္စဥ္းစားျကည့္ မိန္းမေတြက အခန္းမဖြဲ႕ထားဘူ
းဆုိရင္ အခ်စ္ေျကာင့္ သူတုိ႔နာက်င္ရတဲ႔ အခါ ပုိထိခုိက္ရမွာ။
က်န္တဲ႔ အပုိင္းေတြပါ လုိက္ျပီးထိခုိက္ကုန္မွာေနာ္။ေယ
ာက္က်ားေတြက အခ်စ္ခန္းသက္သက္ဖြဲ႕ထားေတာ့
သူတုိ႔သတိရတဲ႔အခ်ိန္ေလာက္ပဲ နာက်ဥ္မွာ
မိန္းမေတြကေတာ့ အကုန္ေရာရွက္ေနတဲ႔အတြက္
ခ်စ္မိသြားျပီဆုိရင္ အကုန္လုံးကုိ လႊမ္းျခုံသြားလိမ့္မယ္။ေ
တာ္ျပီ က်မ အခ်စ္ကုိ လုံးဝမစဥ္းစားေတာ့ဘူး"
ေအာ္!!ငါ့ဘဝက ေျပာမိကာမွ ကုိယ့္ေသတြင္း
ကုိယ္တူးလုိက္သလုိပါပဲလား။
ဒီလုိေတာ့ မျဖစ္ေသဘူး။ အခ်စ္ကုိ ခင္ေလးစိတ္ဝင္စာ
းေအာင္လုပ္ဦးမွ…
"ဒါနဲ႔ခင္ေလး…ခင္ေလးအေဖေျပာေတာ့ အခ်စ္ဆုိတာ
ဥာဏ္ရည္ျမင့္တဲ႔သူေတြပဲ ေတြ႔ရတာတဲ႔"
"ဘာလဲ က်မကုိ နိမ့္တယ္ေျပာခ်င္တာလား!ဟုတ္တယ္
က်မက အေဖ့ေလာက္မေတာ္ဘူး ဒါေျကာင့္မေတြ႔တ
ာ ျဖစ္လိမ့္မယ္"
ဘယ္လုိေရာင္းေရာင္း မရပါလားး။ဟူးး
"တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ေတြ႔မွာပါဗ်ာ"
"ျဖစ္ခ်င္လဲျဖစ္မွာေပါ့ရွင္။ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ဖုိ႔မ်ားပါတယ္"
က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ျကား ေခတၱမ်ွတိတ္ဆိတ္သြား၏။
"ဟုိး မုိးေပၚက ျကယ္ေတြကုိေတြ႔လား"
"အင္းေတြ႔တယ္"
"သူတုိ႔ အေျကာင္းေတြးဘူးလား"
"ေတြးဘူးတယ္"
"ဘယ္လုိေတြးဘူးလဲ"
"က်ေနာ္ ငယ္ငယ္ကေပါ့ အဲဒီ႔ျကယ္ေလးေတြ
ကုိ ေကာင္းကင္မွာ ဘယ္သူတက္ျပီး ကပ္ထားတာလဲလုိ႔ေ
တြးဖူးတယ္ေလ"
"ခိခ္ ခိခ္ ရွင္နဲ႔ေနာ္ တကယ့္ ဟာသပဲ"
ခင္ေလးသေဘာက်ေန၏။
"ဘယ္သူမွ မကပ္ထားဘူး ရွင့္။
အဲဒီ႔ ျကယ္ေတြထဲမွာ ေနထက္အဆေပါင္းမ်
ားစြာျကီးတဲ႔ ျကယ္ေတြရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့
သူတုိ႔က ျငိမ္ျငိမ္ေနတာ မဟုတ္ဘူူး။ က်မတုိ႔နဲ႔ေဝးရာဆီေျပ
းေနျကတာေလ။ဒါေျကာင့္ အုိင္းစတုိင္းမွားေျကာင္း
အဲဒီ႔ျကယ္ေတြေျကာင့္ ေဟာ့ကင္းသက္ေသျပ
လုိက္ႏုိင္တာေပါ့"
"မမွီေတာ့ဘူးခင္ေလး"
"ဒီလုိရွင့္ စျကၤဝဠာက ပုံေသကားခ်ပ္တစ္
ခုဆိုရင္ ျကယ္ေတြက ေဝးရာကုိ ဘယ္ေျပးႏုိင္ပါ့မလား။ သူ
တုိ႔ရဲ႕ အရွိန္က အလင္းႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ေဝးရာ
ဆီေျပးေနျကတာေလ။ ဒီေတာ့ စျကၤာဝဠာဟာ
ပုံေသးကားခ်ပ္တစ္ခုလုိဆုိ ဘယ္လုိလုပ္ေဝးသြားႏုိင္မွာလဲ
ဒါေျကာင့္ ေဘာင္ခတ္တဲ႔ သူမွားခဲ႔တာေပါ့။"
ခင္ေလးက စိတ္ပါဝင္စားစြာေျပာျပေန၏။
က်ေနာ္လဲအသာအယာပဲ အလုိက္သင့္ေခါင္းျငိမ့္ေပးေနလုိ
က္သည္။တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္သည္ သူမေျပာသည့္
အေျကာင္းအရာေတြေပၚ စိတ္ဝင္စားျခင္းမဟုတ္။သူမ၏
အမူအရာ သူမ၏အသံေလးမ်ား ျကားေနျမင္ေနရျခ
င္းကုိ ေက်နပ္ေန၍သာ အလုိက္သင့္ စီးေမ်ာေပးေနျခင
္းသာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
အခ်စ္က အရာရာကုိ ေခါင္းျငိမ့္ေစတယ္ဆုိရင္
ခင္ေလး…ေရွ႕မွာသာ က်ေနာ္ေခါင္းျငိမ့္ေနပါရေစ…။
"အရင္က black hole အာကာသထဲက
အမဲကြက္ျကီးေတြကုိ စျကၤာဝဠာရဲ႕ အနားသတ္လုိ႔ထင္ခ
ဲ႔ျကတာေလ။တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးရွင့္။သ
ူတုိ႔ေနာက္မွာ ျကယ္ေတြရွိေနျကတယ္။ သူတုိ႔မကြယ္ထ
ားတဲ႔ black holeေဘးက ျကယ္ေတြက သူတုိ႔ေနာက္မွာ
ရွင့္။သူတုိ႔ထက္ပုိေဝးေနျကတယ္။ ဒါေျကာင့္ black
holeေတြက စျကၤာဝဠာ အနားသတ္မဟုတ္ႏုိ
င္ေျကာင္းသိသာသြားတာေပါ့"
"ဟုတ္"
"အဲ႕ဒီ႔ black holeေတြက ဘာေတြလုိ႔ရွင္ထင္လဲ"
"သိဖူးေလ!သူတုိ႔ထဲဝင္သြားရင္ ဘာမွျပန္မထြက္ဖူ
းေတာ့ ျကားဖူးတယ္"
"ဘယ္ကသာရွင္!black holeထဲက
အခုိးအေငြ႕ေတြ ျပန္ထြက္လာတယ္။ တ
စ္ခုခုစားျပီး ေလခ်င္တတ္သလုိေပါ့။ အဲဒါ့ကုိ
သံသရာလည္တာတဲ႔။ လူဝင္သြားရင္ လူအတုိင္းေတာ့ျပ
န္မထြက္လာဖူးေပါ့။ အခုိးအေငြ႔ အျဖစ္ျပန္ထြက္တယ္။
ဒါကုိေဟာ့ကင္းက အဲဒီ႔အခုိးအေငြ႔ေတြ
ဘယ္ေရာက္သြားလဲ က်ေနာ္သိခ်င္ပါတယ္တဲ႔။ တျခား
စျကၤာဝဠာတစ္ခုစီ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေနရာရာလားေပါ့ေလ။
တကယ္ေတာ့ က်မတုိ႔က အခုိးအေငြ႔ဓတ္ေတြနဲ႔ဖြဲ႕စည္းထား
တာပါပဲ။ရွင္လဲ အခုိးအေငြ႔ေလး က်မလဲ အခုိးအေငြ႔ေလးပဲ
ခိခ္ ခိခ္"
ခင္ေလးက သူ႔စကားကုိ သူသေဘာက်စြာရယ္ေန၏။ ျပီးမွ
"ေအာ္ ဒါနဲ႔ ရွင္ ကဗ်ာစပ္တာေကာင္းတယ္လုိ႔
အေဖေျပာတယ္။က်မကုိ ကဗ်ာရႊတ္ျပပါလား"
"ဟားးး!က်ေနာ္က အခ်စ္တုိ႔ အလြမ္းတုိ႔ေလာက္
ပဲဖြဲ႕တက္တာပါ"
"ဒါဆုိလဲဖြဲ႕ေလ အခ်စ္တုိ႔အလြမ္းတုိ႔ နားေထာင္ျကည
့္ခ်င္တယ္"
"စကားေျပ ကဗ်ာပဲစပ္တပ္တာေနာ္"
"အင္းပါ အသံေနအသံထားေလးေတာ့ ခ်ိတ္ေပးေပါ့။က်
မလဲေဘာင္ေတြထဲ စကားလုံးေတြ မသပ္သြင္းတင္ပါဘူး။
လြတ္လြတ္လပ္လပ္စပ္ပါရွင့္"
"ခင္ေလးေကာ ရႊတ္ျပမွာလား"
"ရႊတ္မွာေပါ့ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္"
"ဒါဆုိ ခင္ေလးအရင္ စပါလား။ က်ေနာ္က စဥ္းစားရဦးမွာ
ခင္ေလးက ဥာဏ္ေကာင္းေတာ့…"ဟုေျပာျပီး
ခါးကုိညႊတ္ကာ"ဆရာမ ဦးေဆာင္ပါခင္ဗ်ား…"
"ခိခ္ ခိခ္ ကဲပါရွင္ က်မ စပါ့မယ္ နားေထာင္"ဟုေျပာျပီး…ေ
ကာင္းကင္ကုိ လက္ညုိးျပေလေတာ့၏။
က်ေနာ္လဲ ေျကာင္ေတာင္ေတာင္ ခင္းေလးလက္ညုိးထ
ုိးျပရာကုိ လုိက္ျကည့္မိေလေတာ့၏။ခင္ေလးက
"နဂါးေငြ႔တန္းကုိ ပစ္တဲ႔ျမွား"ဟုေျပာေလ၏။
"ဗ်ာ ဘာျမွား"
ထုိအခါ ခင္ေလးက တခစ္ခစ္ရယ္ေလေတာ့၏။ျပီးမွ
"မဟုတ္ဖူးေလ က်မက ကဗ်ာရႊတ္ေနျပီ အဲ့ဒါကဗ်ာေခါင္း
စဥ္ ျငိမ္ျငိမ္ေလးနားေထာင္ ျပန္စမယ္"
"ဟုတ္"
-----------
နဂါးေငြ႔တန္းကုိ ပစ္တဲ႔ျမွား
----
တန္ခုိးရွင္ေတြ မယုံဘူး…
ဘုရားသခင္ရဲ႕ အိမ္တံခါးကုိ ေခါက္ဖုိ႔လဲ မျကုိးစားဘူး…
ေမွာ္ရုံေတာက မင္းသမီးေလးလဲ မျဖစ္ခ်င္ဘူး…
သီဝရီေတြေအာက္က လူသားမတစ္ေယာက္…
အခ်စ္လား…
က်မအတြက္ အလင္းႏွစ္မ်ားစြာေဝးေသးတယ္…
အထက္ေအာက္မရွိတဲ႔ အာကာသထဲ…
စျကၤဝဠာရဲ႕ အလွတရားေအာက္ အခစားဝင္လုိက္မယ္…
ဝိညဥ္ေတြကုိ မေျကာက္ဖူး…
သူတုိ႔ သြားေတြထက္ ထက္တဲ႔ အခ်စ္ကုိေတာ့ လန္႔တယ္…
ျမွားနတ္ေမာင္ မလုိအပ္ဘူး…
က်မကုိယ္တုိင္ ပစ္မယ္…
ႏွလုံးသားဆီကုိ မဟုတ္ဘူး…
နဂါးေငြ႔တန္းဆီ…
-----
"ေဖ်ာင္းးးေဖ်ာင္းးးမုိက္တယ္ဗ်ာ"
"ေျမာက္ျပန္ျပီ ရွင္ေတာ့…"
"တကယ္ပါဗ်ာ…နဂါးေငြ႔တန္းဆီ ပစ္တဲ႔ျမွားက
က်ေနာ့္ရင္ဘက္ကုိ အရင္လာမွန္တယ္ဗ်"
"ရွင္က ပစ္ကြင္းေရွ႕ကမွ မဖယ္တာ…"ဟုေျပာျပီး
ခင္ေလးက ရယ္ေလေတာ့၏။ က်ေနာ္လဲ
ခင္ေလးေျပာတာကုိ သေဘာက်ျပီးလုိက္ရယ္မိေလ၏။
ခပ္ႏုႏု ညေရာင္ေအာက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္
ရယ္သံေတြ…
-----
-မွတ္စုၾကမ္း